Het mooie

Het mooie van een kinderfeestje

Is dat we ‘s avonds lekker vroeg

weer naar huis kunnen, als we

doodmoe zijn van alle

kinderdrukte en

blij dat we zomaar de

troep de troep kunnen laten,

Is ook dat we ons

afzijdig kunnen houden

van gesprekken tussen

ouders van nichtjes en neefjes,

Of juist ons er wél in mengen

als het onderwerp ons

aanspreekt of raakt,

Maar het allermooiste is

dat de nu zes-jarige kleindochter

Regelmatig behoefte heeft aan

een omaschoot om op te klimmen,

om gewiegd te worden,

Aan een geneuried lied

om naar te luisteren, om

Met haar bluetooth microfoon

Een interview te geven

over

dat ze al een jaar de

stille wens heeft om

zangeres te worden,

De liedjes meezingt van spotify

Van k3, “oei, oei, oei”,

kinderen voor kinderen…

Die komt er wel.

Een bijzondere verjaardag

We werden 69. Mijn tweelingzus en ik. Heel mooi, op zich. 

Wel stond de gedachte me tegen dat we alweer onze verjaardag zonder elkaar zouden vieren. Net als zoveel vorige verjaardagen. Zo gaat dat als je elk je eigen leven hebt, inclusief kinderen en kleinkinderen, vrienden en vriendinnen, die je graag komen feliciteren. Logisch. Het gevolg is al die jaren geweest dat we elkaar’s verjaardagen misliepen. 

Dat moet toch een keer anders kunnen, dacht ik. 

Het toeval wilde dat mijn tweelingzus en mijn zwager kort daarvoor onverwachts bij ons op de stoep stonden, omdat ze toch in de buurt waren. Ik vroeg aan mijn zus:”Zeg, die kinderen van jou, die kunnen misschien ook niet zo gemakkelijk komen op een doordeweekse dag? Kunnen we niet van de gelegenheid gebruik maken en die avond met ons viertjes uit eten gaan?” Dat voorstel viel goed, gelukkig. 

Deze verjaardag zou ik met mijn tweelingzus vieren, voor het eerst in misschien vijftig jaar. Deze keer moesten zij en ik dus een keer de overige familie missen op deze feestelijke dag. En dan denk je ach, die zien we snel weer. Maar dat is niet hetzelfde. 

Het etentje was geweldig geslaagd, we hadden grote pret, in een restaurant dat voor beide stellen goed aan te rijden was. We hebben alle vier genoten, niet alleen van het eten, maar vooral ook van elkaar’s gezelschap. We spraken af bij het afscheid, dat als we ooit naar een bejaardenhuis moesten, dat we dan naar hetzelfde zouden gaan, dan hadden we tenminste elke dag lol.

Maar ja, zelf miste ik de kinderen wel, en dat voelde ik de volgende morgen nóg. 

Omdat ik ook weleens wat kwijt wil

Gedachten die ik met je wil delen komen bij mij vaak op als ik ’s morgens net wakker ben. Dan is de elektronica nog niet aan en op mijn telefoontje een hele tekst typen vind ik niet fijn.

Toch wil ik weleens wat kwijt. Over mijn eigen leven, of dat van een ander, een bekende of een gebeuren in het nieuws waarvoor twitter of Facebook niet geschikt zijn, omdat de ruimte te klein is. Dan kun je een twitter-draadje gaan zitten typen, maar dat bevalt me uiteindelijk ook niet.

Daarom ben ik dit Blog gestart. Zodat ik niet beperkt word en me vrij kan uiten over de Toestand In De Wereld. (Zonder GBJ Hilterman – ken je die nog? – te willen imiteren.)

Dus kom nog eens kijken of ik ergens een mening over heb geuit, of rare dingen heb meegemaakt. Kan zomaar gebeuren.