Verder lezen, Engels en Frans

Nadat ik zeventien Franse boeken had gelezen, koos ik toch weer eens voor de Engelse taal. Het werd Donna Tartt, The Goldfinch. Een zeer geloofwaardig boek, doorleefd. Je krijgt het gevoel dat zij al die ervaringen van Theo Decker die ze beschrijft zelf heeft doorstaan. Ongelooflijk knap geschreven, met een grondig psychologisch inzicht. Ik had telkens moeite om het weg te leggen als het heus tijd was om te gaan slapen, een dikke pil waar ik geen genoeg van kon krijgen. Fenomenaal. Echt een aanrader.

Donna Tartt, The Goldfinch

18. Maar dan toch weer terug naar de Franse taal: een boek dat ik vroeger op school las voor de literatuurlijst, Vol de Nuit van Antoine de Saint-Exupéry. Ik weet niet hoe ik dat heb gefixt toen ik zeventien jaar jong was. Ik vind het moeilijk, veel woorden moest ik opzoeken en ik heb moeite om de vele personen in het verhaal te leren kennen. Wel erg leuk dat ik bij het lezen van sommige textdelen mijn Franse lerares de woorden hoorde uitspreken alsof ze weer voor onze klas stond. Mevrouw Anema. Ze zal beslist trots op me zijn dat ik met Vol de Nuit mijn achttiende Franse boek heb gelezen nadat ik stopte als vertaler en tolk Engels. En dat ik nu snap waar het om draait in dit toch erg aangrijpende boek over de piloten die – weer of geen weer – in de donkere nacht, inclusief orkanen, de lucht in worden gezonden om het bedrijf van Rivière letterlijk en figuurlijk “in de lucht te houden”.

19. Albert Camus, l’Etranger, is dan aan de beurt. Moest er in komen, maar Camus heeft een prachtige schrijfstijl, die steeds past bij de toestand waarin de ik-figuur zit. Nu weet ik alles over de gemoedsbewegingen van iemand die veroordeeld is tot de guillotine, nadat hij iemand heeft vermoord. Zeer geloofwaardig beschreven. Ook weer een aanrader!

20. Les Années van Annie Ernaux. Tijdje geleden in begonnen en weggelegd, misschien dat mijn Frans nog wat te wensen overliet. Nu gaat het beter. Ik word getroffen door de beschreven herinneringen, die wel de mijne lijken te zijn, niet maar een paar, maar zoveel. Dramatisch en vaak hartverscheurend. Het is niet een verhaaltje met een hoofdpersoon of zo, maar aan de hand van foto’s worden situaties beschreven, de manier waarop mensen genoodzaakt waren om te leven, in de jaren 40 en 50 van de vorige eeuw tot meer recent. Als ik het uit heb meer hierover.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s